Bij mijn eerste zwangerschap voelde ik eigenlijk alleen maar angst als ik nadacht over de bevalling. Ik dacht dat het de beste strategie zou zijn om me helemaal niet voor te bereiden, maar het gewoon over me heen te laten komen. Zelfs de keuze of ik thuis of in het ziekenhuis zou bevallen, stelde ik uit tot het moment zelf. 

Toen het eenmaal zover was, voelde ik me compleet overvallen. Het ging snel, chaotisch en ik wist totaal niet wat ik kon verwachten, hoe mijn lichaam zou reageren, wat mijn man voor mij kon betekenen, en vooral… waar God was in dit alles. Ik had Hem er niet bij betrokken, en dat maakte het tot een ervaring die puur fysiek was. 
Hoewel ik er gelukkig positief op terugkijk, voelde ik dat er iets ontbrak. 

Bij mijn tweede bevalling was er al een verandering. Ik koos ervoor om op mijn slaapkamer alleen te zijn, worship aan te zetten en in ‘de bubbel’ te gaan. Toch ervoer ik nog steeds dat de bevalling vooral iets was dat mij overviel, in plaats van een bewust proces dat ik samen met God en mijn man mocht doorlopen.

Het echte keerpunt kwam bij mijn derde zwangerschap. Dit keer koos ik ervoor om me bewust en diepgaand voor te bereiden. Ik keek naar geboortes zoals ik ze zelf hoopte te ervaren: thuis, in bad, met God. Ik luisterde podcasts, las boeken, maakte een bevalplan en besprak met mijn man hoe we dit samen konden aangaan. En bovenal betrok ik God heel bewust bij dit hele proces. Het voelde alsof we ons als team voorbereidden: Gert, ik en God. Dat maakte een wereld van verschil.

Mijn derde en vierde bevalling werden echt droombevallingen. Niet omdat ze pijnloos waren, maar omdat ik diep wist dat ik gedragen werd. 

Tijdens de bevalling van onze jongste dochter voelde ik aanvankelijk angst. De herinnering aan mijn vorige bevalling stond nog zo helder op mijn netvlies, dat ik precies wist welke pijn er zou komen. Die gedachte verlamde me bijna.

Toen besloten we samen te bidden. Midden in dat gebed keek Gert even op zijn telefoon en zag de tekst van de dag:

“Wees moedig en sterk! Ban angst en twijfel uit uw hart. Onthoud dat de HERE, uw God, u overal zal helpen.” (Jozua 1:9).

Toen hij die woorden uitsprak, gebeurde er iets wonderlijks. Het voelde alsof angst en twijfel letterlijk uit mijn hart verdwenen, en in plaats daarvan een diepe rust binnenstroomde. Vanaf dat moment verliep de bevalling in een bijna heilige ontspanning. Alsof Gods aanwezigheid tastbaar in de kamer was. Het was geen strijd meer.